ناسا كاوشگر خود را به خورشيد ميفرستد
ستاره شناسان بيش از چهارصد سال است كه خوردشيد را از راه دور مطالعه مي كنند ، اما اكنون ناسا تصميم گرفته برای تحقيقات خود در مورد بزرگترین ستاره منظومه شمسی ، به اين گوی سوزان سفر كند.
به گزارش ساينس ديلی،ليكا گوهاتاكورتا از دانشمندان ناسا ، در اينباره می گويد میخواهيم برای نخستين بار از يك ستاره زنده ديدن كنيم. خورشيد قلمرو كشف نشده منظومه شمسی است و احتمال اكتشافات در آن خارج از چارچوب است.
اين ماموريت كاوشگر خورشيدی مثبت نام دارد كه برای انجام آن ، يك سفينه مقاوم در برابر گرما براي ورود به عمق جو خورشيد ، طراحی شده كه میتواند از بادها و مغناطيس خورشيدی نمونههای دست اول تهيه كند.
پرتاب اين فضا پيما تا سال ۲۰۱۵انجام خواهد شد. اين ماموريت هفت سال پس از پرتابش به اتمام میرسد. طراحان اين ماموريت معتقدند كاوشگر خورشيدی مثبت از دو راز مهم اخترفيزيك پرده برخواهد داشت و اكتشافات جديد بسياري را در طول مسير انجام خواهد داد.
گوهاتاكورتا گفت اين كاوش هنوز در مرحله طراحی اوليه موسوم به پيش مرحله الف در مقرهای ناسا قرار دارد. طراحی و ساخت اين فضاپيما را آزمايشگاه فيزيك كابردي جان هاپكينز APLبراي ناسا انجام خواهد داد.
آزمايشگاه فيزيك كاربردي جان هاپكينز در فرستادن كاوشگر به سوي خورشيد دارای تجربه است.
در اين كاوشگر ، از فناوریهای مقاوم در برابر گرما از تجارب فضاپيمای مسنجر APLكه نخستين پرواز در ارتفاع كم خود بر روی سياره عطارد در ژانويه ۲۰۰۸را به انجام رساند ، استفاده میشود.
اين كاوشگر برای رسيدن به خورشيد از نزديكترين مسير بايد ۹ميليون كيلومتر و يا ۹شعاع خورشيدی راه بپيمايد. در آنجا سپر گرمايی ساخته شده از كامپوزيت كربنی اين فضاپيما بايد در برابر دمايي بيش از ۱۴۰۰درجه سانتيگراد تاب بياورد. اين فضاپيما بايد بتواند در برابر انفجار پرتوهايي دوام بياورد كه پيش ازاين هيچ فضاپيمايی آن را تجربه نكرده است.
به طور طبيعی انرژی اين كاوشگر از خورشيد تامين ميشود و برق مورد نياز خود را از پانلهای خورشيدی خنككننده مايع، تامين خواهد كرد كه وقتي نور خورشيد بسيار شديد ميشود ، پشت سپر گرمايی جمع شوند. از اين فاصلههای نزديك ، خورشيد ۲۳برابر وسيع تر از آن چيزي خواهد بود كه از آسمان زمين ديده میشود.
دو رازی كه اميد میرود در اين ماموريت پرده از آنها برداشته شود ، دمای زياد تاج خورشيد و شتاب شگفت انگيز بادهای خورشيدی است. براي حل اين دو معما ، اين كاوشگر جديد در واقع وارد تاج خورشيد خواهد شد اين مدت زمان به كاوشكر كمك میكند تا در مراحل مختلف و متنوعی ، از چرخه خورشيدی و از تاج و بادهای خورشيدی نمونه برداری كند .
منبع خبر : IRNA
امشب شب قدر است قدر خود را بدانیم
انگار صدایی در پس این شبها همه را الی الله فرا می خواند.
و شب قدر
شب خودسازی، شب كشیك شب بیداركشی، شب دعا،
شب ادای دین و شب تفكر!
امشب شب قدر است، شب چنگ زدن به حبل الله المتین و شب توسل
ما آدمهایی هستیم مانده در ظلمات تاریك نفسانیت من الظلمات الی النور
كی به درك این شب خواهیم رسید و ما ادراك ما الیلة القدر
شبی ارزشمند تر از هزار ماه عبادت
بیا و حسابی پس انداز از نیایش درست كن
در این ماه و در این شب
كه در طول زندگی بتوانی در ازای مشكلات از آن برداشت كنی
جاهایی كه مشكلت را فقط خدا ایاك نعبد و ایاك نستعین درست می كند.
امشب شب تنهایی توست با بت خانه دل تویی به مثابه ابراهیم در آن بت كده شهر
تویی و یك تبر، تبر نیایش، تبر صبر، تبر عبادت
بشكن!
بشكن همه بند هایت را همه نفس های مادی را
تویی در قربانگاه ابراهیم كه باید سر ببری نفس خواستن را
باید بخواهی آنچه را كه او می خواهد.
امشب شب خود است قدر خود بدانیم
در حدیث امام صادق آمده است:
لیلة القدر هی اول السنة و هی آخرها
شب قدر اتمام سال گذشته و آغاز سال جدید است
سال خود را باپاكی نفس آغاز كن
در سر سفره الهی رحمتی است...
و این برچین كه باز نگویی:
تا ماه رمضان بعد زنده ام یا نه؟!!
در این شب ها مارو هم دعا کنید
انجمن علمی فیزیک
روز دهم سپتامبر 2008، بیستم شهریور ساعت 12 ظهر به وقت ايران، اتاق كنترل شتاب دهنده حلقوی سرن با نام Large Hadron Collider) LHC برخورد دهنده بزرگ هادرونی) كه ميزبان مديران سالهای دور و نزديك اين مجموعه، دانشمندان و خبرنگاران بود، با توضيحات كوتاه مدير فعلی سرن، كار خود را آغاز كرد.
وی در سخنان كوتاه خود اين روز را روز بزرگی برای سرن و شتاب دهنده LHC خواند. شتاب دهنده ای كه با مشاركت بيش از 50 كشور جهان (از جمله ايران) و فعاليت شبانه روزی چند هزار دانشمند در مدت 10 سال ساخته شده است.
اين شتاب دهنده به شكل دايره ای غول پيكر در زير زمين و زير خاك كشورهای فرانسه و سوييس می گذرد و دايره ای به محيط 27 كيلومتر را شكل می دهد.
پس از صحبتهای ابتدايی، اولين باريكه پروتون وارد اين شتاب دهنده شد و مراحل اول تنظيم مسير را سپری كرد. در اين آزمايش كه از آن به آزمايش مهبانگ نام می برند، قرار است دو پروتون با سرعت نزدیک به سرعت نور با هم برخورد كنند.
فيزيكدانان ذرات معتقدند در اين آزمايش می توانند شرايط اوليه شكل گيری عالم بر مبنای نظريه مهبانگ را شبيه سازی كنند. آنها اميدوارند در اين چند ميليونيوم ثانيه، اتحاد نيروهای اصلی، ابعاد اضافی عالم، ماده تاريك، ضد ماده و همينطور بسياری از ذرات بنيادی ابتدايی را آشكار كنند.
بسياری از محققان اميدوارند با انجام اين آزمايش و تكرار آن در ماهها و سالهای آينده به شرايط اوليه كيهان دست يابند. همچنين با بررسی ذرات بنيادی بتوانند به ذره بنيادی كه عامل به وجود آمدن جرم در مواد می شود دست پيدا كنند.
اين پروژه با هزينه ای بيش از 8 ميليارد يورو آغاز شده است و مهندسان پيچيدگی آن را بسيار بيش از پيچيدگی ماموريت سفر انسان به ماه می دانند.
نگرانی ها
راهاندازی قدرتمندترين شتابدهندهی ذرات جهان که بزرگترين شتابدهندهی ذرات تاريخ بشر محسوب می شود، با جنجال زيادی در رسانههای گروهی مواجه شده است؛ بسياری از ناظران نگران بروز سياه چالهها در اثر برخورد پروتونها در LHC هستند. اما سازندگان ادعا میکند که اين آزمايش ها کاملا بیخطر هستند. به هر حال، تا اين لحظه همه مراحل آزمايش مطابق برنامه از پيش تعيين شده به پيش رفته است.
دانشمندان اميدوارند كه آزمایش های انجام شده توسط برخورد دهنده بزرگ هادرونی در زمينه كشف پاسخ سوالات اساسی مانند اين كه ذرات چگونه چگالی کسب میكنند، به آنها كمك كند.
پی نوشت :
جام جم آنلاين
ایسنا
ماه مبارک رمضان خوش آمدی!
بار الها بر محمد و آلش درود فرست و معرفت برتری این ماه و بزرگداشت احترامش و خودداری از محرمات درآن را به ما الهام کن، و ما را به روزه داشتن آن با حفظ جوارح از گناهان و به کار بردن آنها در آنچه تو را خشنود می نماید یاری ده تا با گوشمان به گفتار لغو گوش نکنیم و با چشمانمان به تماشای لهو نشتابیم و دستهایمان را به حرامی دراز نکنیم و به سوی ممنوع تو گام برنداریم، و شکمهایمان جز به حلال پر نشود و زبانمان به غیر آنچه تو گفته ای گویا نگردد و جز در کاری که به ثواب تو نزدیک می کند به کوشش برنخیزیم و…
«قسمتی از دعای امام سجاد (ع) هنگام فرا رسیدن ماه مبارک رمضان»
« روزه یکسو شد و عید آمد و دلها برخاست
می ز خم خانه به جوش آمد ومیباید خواست»
(حافظ)
" ما هم به نوبه ی خود، فرا رسیدن ماه میهمانی خدا را به شما عزیزان تبریک میگوییم "
اعمالتان مقبول حق
انجمن علمی فیزیک
به کمک کوانتوم سرعت نور شکسته شد!!
محققان دانشگاه ژنو در سوئيس موفق به کشف سيگنالی شدند که سرعت حرکت آن از سرعت نور بيشتر است.
در دنياي خارق العاده کوانتوم و مکانيک کوانتومی، پديده ای به نام درگيری ذرات با يکديگر وجود دارد به اين معني که اگر دو ذره که به شدت با هم در ارتباطند را از يکديگر جدا کرده و در فاصله طولانی از هم نگه داريم ،علي رغم فاصله ای که بين آنها وجود دارد، در صورت بروز تغيير در يکی از ذره ها ديگری نيز دچار تغيير خواهد شد.
اين پديده توسط دکتر دانيل سالارت و همکارانش در دانشگاه ژنو مورد بررسی قرار گرفت. وي دو فوتون نور مرتبط و درگير به هم را در آزمايشگاه به فاصله 18 کيلومتر از يکديگر دور کرد و با بررسی خصوصيات هر يک از آنها دريافت که با تغيير در هر کدام ديگری نيز متحول مي شود. وی اين آزمايش را بر روی جفتهای زيادی از فوتونها انجام داد که نتايج به دست آمده مشابه نتيجه اوليه بود.
با مشاهده اين نتايج محققان به اين نتيجه رسيدند که بين اين دو ذره سيگنالی در حال حرکت است که خصوصيات يکی را به ديگری منتقل مي کند.
بر اساس گزارش NewScientist، محققان بر اين باورند که اين سيگنال بايد سرعتي 10000 بار بيشتر از سرعت نور داشته باشد تا بتواند خصوصيت يک فوتون را به ديگری منتقل کند.
نظريه ديگری که اين تيم ارائه داد مبنی بر اين است که سنجش خصوصيات يک فوتون به سرعت بر روي فوتونهای ديگر نيز تاثير مي گذارد.
منبع:مهر
اگر زمين مانند ماه جو نداشت، يا اگر مانند زهره جوی بسيار غليظ داشت، چه می شد؟
اگر زمين جو نداشت دمای سطحش در سايه بسيار سرد و در مناطقی كه تحت تابش خورشيد بودند، بسيار داغ می شد؛ طوری كه اختلاف دمای سايه و آفتاب ممكن بود به چند ده درجه سانتی گراد برسد.
اگر جوی بسيار غليظ داشت، مانند زهره ، سطحی بسيار داغ و سوزان با فشار بسيار بالا پيدا می كرد. مشخص است كه در هر دو حالت ديگر امكان وجود حيات به شكل كنونی روی آن وجود نداشت.
زمين ما در شرايط بسيار خاص و ايدهآلی شكل گرفته است كه جوی مناسب با ملكولهايی مانند نيتروژن، اكسيژن و دی اكسيد كربن، بخار آب به ميزان كافی و متعادل برای شكلگيری حيات دارد. اگر مقدار اين ملكولها در جو كم و زياد شوند ممكن است تغييرات بسياری برای ما و محيط زيست زمين رخ دهد.
گرم شدن زمين با تابش نور خورشيد آغاز می شود. وقتی نور خورشيد به زمين می رسد، 30 درصد آن را ابرها، سطح زمين و اقيانوس بازتاب ميكنند. 70 درصد آن را زمين، هوا و اقيانوس جذب می كنند و دمای سطح زمين را بالا می برند.
اين نور جذب شده پس از مدتی به شكل حرارت و گرما از سنگها، هوا و آب آزاد می شود و بخش زيادی از آن مستقيم به فضا ميرود و موجب می شود زمين خنك شود. اما بخشی از اين انرژی حرارتی را گازهای درون جو مانند بخار آب، دی اكسيد كربن، متان و برخی گازهای ديگر كه گازهای گلخانهای نام دارند، به دام می اندازند و مانع خروج آنها از زمين می شوند.
درست مانند اتفاقی كه در يك گلخانه می افتد. شيشههای گلخانه گرمای خورشيد را در درون گلخانه به دام می اندازند و كمك می كنند دمای درون گلخانه همواره بالا باشد. اگر گازهای گلخانهای در جو زمين وجود نداشتند دمای ميانگين زمين ممكن بود 33 درجه سانتي گراد كمتر از دماي متعادل كنونی اش باشد.
كوچكترين تغييري در ميزان گازهای گلخانهای جو در دمای زمين تاثير ميگذارد و در پی آن روی جانداران و محيط زيست زمين تاثير خواهد گذاشت. اينجا همه چيز با دقت و ظرافت بسياری تنظيم شده است؛ حتی ميزان يك يك گازهای موجود در جو!
منبع : جام جم آنلاين
|
|
در اواسط سال 1979 جسم فضایی عجیبی که اختر نمای مضاعفی بود، در صورت فلکی دب اکبر (Ursa Major) کشف شد. این دو اختر نما در فاصله زاویهای کوچکی از یکدیگر قرار داشتند که معادل است با 500 سال نوری. این پدیدهها توسط مفهوم دقیق عدسی گرانشی بررسی میشود.
تاریخچه
انیشتین بر مبنای نظریه نسبیت عام خود اظهار داشت که پرتوهای گرانشی اجسام فضایی سنگین میتوانند منحرف شوند. عقیده او کاملاً به وسیله اطلاعاتی که در خلال کسوف 29 می سال 1919 بدست آمد تایید گردید.
عدسی گرانشی چیست؟
نظریه پردازان که کشف انیشتین را مبنای پژوهش خ
ود قرار دادند در همین اواخر به این نتیجه رسیدند که اجسام فوق العاده سنگین ( به ویژه سیاهچالههای بسیار سنگین) نه فقط پرتوهای نور را منحرف میکنند، بلکه آن ها را متمرکز نیز مینمایند و بدین ترتیب نقش آن چیزی که (عدسی گرانشی) نامیده میشود را ایفا میکنند.
یك آزمایش ساده
یك ذره بین قوی بردارید و از فاصله نه چندان دور به یك شمع نگاه كنید. ذره بین را آن قدر جلو و عقب كنید تا به جای شعله یك حلقه نورانی ببینید. این معادل حالتی است كه یك حلقه انیشتین شكل می گیرد. فاصله ذره بین را تغییر ندهید و آن را به چپ و راست یا بالا و پایین ببرید. به تصویری كه درون ذره بین می بینید دقت كنید. این كمان های منقطع شبیه به كمان های هستند و با همان مكانیسم تشكیل می شوند.
مثال واقعی عدسی گرانشی
اگر دو ستاره بر روی یک خط دید قرار داشته باشند یعنی یکی نزدیک به ناظر و دیگری دورتر باشد، در آن صورت میدان گرانشی ستاره ی نزدیکتر ممکن است نور ستاره دورتر را متمرکز نماید که در نتیجه درخشندگی ستاره نزدیکتر بسیار شدیدتر میشود.
ادامه مطلب
عدسی گرانشی از نظر عملكرد درست مثل یك عدسی اپتیكی است كه نور را جمع می كند و تصویر می دهد، با این تفاوت كه نمی توانیم هیچ تنظیمی انجام دهیم. بنابر این اغلب تصاویری كه تشكیل می شوند از كیفیت لازم برای بررسی برخوردار نیستند، اما این بدان معنی نیست كه نتوان هیچ اطلاعاتی را استخراج كرد. از یك عدسی گرانشی دو نوع اطلاعات می توان استخراج كرد:
الف ـ اطلاعات در مورد جسم دور دست: یكی از هدف های بزرگ اخترشناسان و كیهان شناسان، این بوده كه بتوانند دورترین اجرام عالم را مشاهده كنند. این ها نخستین اجرامی هستند كه در عالم به وجود آمده اند و نورشان بیش از سیزده میلیون سال در راه بوده است تا به ما برسد. به سبب فاصله بسیار زیادی كه دارند سبب می شود قطر زاویه ای بسیار كوچك و نور بسیار ضعیفی داشته باشند. اگر بخواهیم تلسكوپی بزرگ بسازیم تا این اجرام را مشاهده كنیم، باید هزینه گزافی بپردازیم. بهترین راه حل این است كه از عدسی های گرانشی استفاده كنیم تا نور اجسام دوردست را تقویت كنند. تصور كنید از یك عدسی با قطر چند صد هزار سال نوری استفاده می كنید تا اجرام دوردست را مشاهده كنید! چه احساسی به شما دست می دهد؟ دانشمندان با این اطلاعات می توانند درستی یا نادرستی مدل های آغاز عالم را بیازمایند و اطلاعات زیادی كسب كنند. بهترین حالت هم این است كه در تصویر هیچ تغییری به وجود نیاید و فقط نورش تقویت شود. اما در بقیه حالت ها هم می توان اطلاعاتی ارزشمند ولی كمتر و كلی تر به دست آورد.
ب ـ اطلاعاتی در مورد عدسی گرانشی: اخترشناسان مدت هاست فهمیده اند اثرات گرانشی كهكشان ها بسیار قوی تر از آن چیزی است كه می توان در كهكشان ها مشاهده كرد. آن ها حدس زده اند ممكن است در كهكشان ها مقدار زیادی ماده وجود داشته باشد كه قابل دیدن نیست و از این رو آن را ماده تاریك نام نهاده اند. اندازه گیری ها نشان می دهد ماده تاریك 9 برابر بیشتر از ماده روشن است و به صورت هاله ای كروی در اطراف كهكشان های مارپیچی قرار دارد.برای بررسی فراوانی ماده تاریك، باید اثرات گرانشی یك كهكشان را اندازه گیری كرد كه معمولاً كار ساده ای نیست. دانشمندان با بررسی كمان های گرانشی می توانند جرم یك عدسی گرانشی را اندازه گیری كنند و از مقایسه آن با مقدار جرم روشن، مقدار ماده تاریك را تخمین بزنند. از سوی دیگر، چون كهكشان های عدسی گرانشی در فواصل مختلفی قرار گرفته اند و نوری كه از آن ها می بینیم در زمان های متفاوتی آن ها را ترك كرده اند، می توانیم نتیجه بگیریم كهكشان ها را در زمان های متفاوتی مشاهده می كنیم. كهكشان های نزدیك نشان دهنده وضعیت جهان در زمان نزدیك است و كهكشان های دور نشان دهنده شرایط جهان در زمان های بسیار دور. پس با بررسی این كهكشان ها می توان به چگونگی تحول كهكشان ها و ماده تاریك در طول زمان نیز پی برد.
بدین ترتیب در یك پدیده عدسی گرانشی هم می توان در مورد آن جسم دوردست اطلاعاتی به دست آورده و هم در مورد خود عدسی گرانشی و ماده تاریك موجود در آن.
منبع : همشهری
در آغاز سالروز ولادت آخرین منجی، پروردگار قادر نشانهای از زیبایی و قدرت خود را به رخ زمینیان میكشد.
بامداد یکشنبه 27 مرداد، مصادف با نیمه شعبان ماه گرفتگی «ساروس 138» به صورت جزئی آغاز می شود و در سراسر ایران قابل رویت است. این خسوف بیست و نهمین گرفت از 83 گرفت این ساروس است.
ماه از ساعاتی قبل از آغاز گرفت جزئی وارد نیمسایه زمین می شود اما به علت اینکه چشم انسان قادر به دیدن تغییر نورانیت ماه نیست عملاً ماه گرفتگی جزئی از ساعت 5 دقیقه و 45 ثانیه پس از نیمه شب آغاز می شود.
این رویداد تا ساعت 3 و 14 دقیقه و 38 ثانیه بامداد ادامه دارد. این ماه گرفتگی کامل نیست و 85 درصد از سطح ماه را سایه زمین می پوشاند. حداکثر گرفت جزئی ساعت 1 و 40 دقیقه بامداد یکشنبه 27 مرداد خواهد بود. مردم سراسر ایران می توانند این ماه گرفتگی را با 85 درصد گرفت مشاهده کنند.
این ماه گرفتگی تقریباً در سراسر قاره آسیا ، بخشهای زیادی از آمریکای جنوبی ، جنوبگان ، اقیانوسیه و قاره های اروپا و آفریقا قابل مشاهده خواهد بود. ماه گرفتگی برای چشم انسان هیچ ضرری ندارد و با چشم غیرمسلح قابل دیدن است.
در سال بین صفر تا سه بار ماه گرفتگی اتفاق می افتد که چون نیمی از مردم کره زمین این پدیده را مشاهد می کنند، برداشت عمومی این است که پدیده ماه گرفتگی از خورشید گرفتگی بیشتر است، این در حالی است که هر سال بین 2 تا 5 خورشید گرفتگی اتفاق می افتد.
منبع : جام جم آنلاین
یکی از جالبترین افکار بشر، ایده جابجایی در بعد زمان است. البته اگر از بعد دیگر به قضیه نگاه کنیم همه ما مسافر زمان هستیم. همین الان که شما مشغول خواندن این مطلب هستید، زمان به پیش می رود و آینده به حال و حال به گذشته تبدیل می شود. نشانه اش هم رشد موجودات است. ما بزرگ می شویم و می میریم. پس زمان در جریان است.
آلبرت اینشتین با ارائه نظریه نسبیت خاص نشان داد که جابجایی در زمان از نظر تئوری شدنی است. بر طبق این نظریه اگر سرعت جسمی به سرعت نور نزدیک شود، زمان برایش آهسته تر می گذرد. بنابراین اگر بشود با سرعتی بیش تر از سرعت نور حرکت کرد، زمان به عقب بر می گردد. مانع اصلی این است که اگر سرعت جسمی به سرعت نور نزدیک شود جرم نسبی آن به بینهایت میل می کند، لذا نمی شود سرعتی بیش از سرعت نور پیدا کند. اما شاید یک روز این مشکل هم حل شود. بر خلاف نظر نویسنده ها و خیالپردازها که فکر می کنند سفر در زمان باید توسط یک ماشین انجام شود، دانشمندان بر این عقیده هستند که اینکار به کمک یک پدیده طبیعی صورت می گیرد. در این خصوص سه پدیده مد نظر است: سیاهچاله های دوار، کرم چاله ها و ریسمان های کیهانی.
سیاهچاله ها:
اگر یک ستاره چند برابر خورشید باشد و همه سوختش را بسوزاند، از آنجا که یک نیروی جاذبه قوی دارد لذا جرم خودش در خودش فشرده می شود و یک حفره سیاه رنگ مثل یک قیف درست می کند که نیروی جاذبه فوق العاده زیادی دارد، طوری که حتی نور هم نمی تواند از آن فرار کند.
اما این حفره ها بر دو نوع هستد. یک نوعشان نمی چرخند لذا انتهای قیف یک نقطه است. در آنجا هر جسمی که به داخل حفره مکش شده باشد نابود می شود. اما یک نوع دیگر سیاهچاله نوعی است که در حال دوران است و برای همین ته قیف یک قاعده داره که به شکل حلقه است. درست مثل یک قیف واقعی که انتهایش باز است. همین نوع سیاهچاله است که می تواند سکوی پرتاب به آینده یا گذشته باشد. انتهای قیف به یک قیف دیگر به اسم سفیدچاله می رسد که درست عکس سیاهچاله عمل می کند. یعنی هر جسمی را به شدت به بیرون پرتاب می کند. از همین جاست که می توانیم پا به زمان ها و جهان های دیگر بگذاریم.
کرمچاله ها :
یک سکوی دیگر گذر از زمان کرمچاله است که می تواند در عرض چند ساعت ما را چندین سال نوری جابجا کند. فرض کنید دو نفر دو طرف یک ملافه را گرفته و می کشند. اگر یک توپ تنیس بر روی ملافه قرار دهیم یک انحنا در سطح ملافه به سمت پایین ایجاد می شود. حال اگر یک تیله به روی این ملافه قرار دهیم به سمت چاله ای که آن توپ ایجاد کرده است حرکت می کند. این نظر اینشتین است که کرات آسمانی در فضا و زمان انحنا ایجاد می کنند؛ درست مثل همان توپ روی ملافه. حالا اگر فرض کنیم فضا به صورت یک لایه دوبعدی روی یک محور تا شده باشد و بین نیمه بالا و پایین آن خالی باشد و دو جرم هم اندازه در قسمت بالا و پایین مقابل هم قرار بگیرند، آن وقت حفره ای که هر دو ایجاد می کنند می تواند به همدیگر رسیده و ایجاد یک تونل کند. مثل این که یک میانبر در زمان و مکان ایجاد شده باشد. به این تونل کرمچاله می گویند.
این امید است که یک کهکشان که ظاهراً میلیون ها سال نوری دور از ماست، از راه همچنین تونلی بیش از چند هزار کیلومتر دورتر از ما نباشد. در اصل می شود گفت کرمچاله، تونل ارتباطی بین یک سیاهچاله و یک سفیدچاله است و می تواند بین جهان های موازی ارتباط برقرار کند و در نتیجه به همان ترتیب می تواند ما را در زمان جابجا کند.
ریسمان های کیهانی:
آخرین راه سفر در زمان ریسمان های کیهانی است. طبق این نظریه یک سری رشته هایی به ضخامت یک اتم در فضا وجود دارند که کل جهان را پوشش می دهند و تحت فشار خیلی زیاد هستند. این ها یک نیروی جاذبه خیلی قوی دارند که هر جسمی را سرعت می دهند و چون مرزهای فضا - زمان را مغشوش می کنند لذا می شود از آن ها برای گذر از زمان استفاده کرد.
تونل زمان : واقعیت یا خیال ؟
اشکالی که در این پدیده وجود دارد این است که اصلاً نفس تئوری سفر در زمان یک پارادوکس است. مثلاً اگر من در زمان به عقب برگردم، به تاریخی که هنوز بدنیا نیامده بودم، پس چطور می توانم آنجا باشم. یا مثلاً اگر برگردم و پدربزرگ خودم را بکشم پس من چطور بوجود آمده ام؟ راه حلی که برای این مشکل پیدا شده است، نظریه جهان های موازی است. طبق این نظریه امکان دارد چندین جهان وجود داشته که مشابه جهان ما باشند، اما ترتیب وقایع در آن ها فرق بکند. پس وقتی به عقب برمی گردیم در یک جهان دیگر وجود داریم نه در جهانی که الان در آن هستیم. طبق این نظریه بینهایت جهان موازی وجود دارد.